Yabanci insanlar, birseylerin disinda olanlar bazen daha iyi anlar insani yakindakilerden. Nekadar dogru yapiyorum bilmiyorum bunu paylasarak. Bircogunuzun tepkisiyle karsi karsiya kalacagimi dusunsemde yapacagim bunu.
Siradan bir iliskim yoktu sevdigim insanla. 11 yil once nette tanismistik. Uzakta olan, ulasilmaz olan insanlar daha cok sevilir sanki hep. Ozlem buyutur onu gozumuzde. Telefonlasmalar, saatler suren yazismalarin ardi arkasi kesilmezdi. Tuhaf tesadufler yasardik ayri sehirlerde, hep birbirimize bagli olurdu o tesadufler. Ona dair gordugum bir kabustan hickira hickira uyandigim an, gecenin ayni dakikasinda duvarindan hediye ettigim kolyesinin dusmesi uzerine sicrayip aramasi gibi. Yatagimda oturup agladigim o ayni dakikada. Bambaska bir boyuttu bu. Esruhumdu benim.
Hic bir beklentimiz olmadi birbirimizden. Ne cinsellik, ne bulusmak.. Yillarca surdu bu boyle. 3 yil sonra ilk kez bulustuk. Sanki asirlardir tanisiktik birbirimizle. Ileriye donuk hayaller basladi sonra.7 yil once tekrar bulustuk. Derken yillar sonra baglanma korkusunu one surdu. Sessizce cikmayi tercih etti hayatimdan ve cikti da. Yoklugunu kabullenmem, anlam veremeyisim yillar aldi. Baska bir insanla mutlu olmayi denedim. Yapamadim. Ozlemiyle kivrandigim yillar biiraktim ardinda. Onu affedemedigim. Derken evlendigini duydum, cocugu oldugunu. 7 yil boyunca aramadim, sormadim. Hicbir sekilde yeni hayatini, evliligini sorgulamak, etkilemek istemedim. Olmami istedigi yerde kaldim, hayatinin en disinda. Mutlu olmasini diledim. Ama o baglanma korkusu ayrilik sebebimizken nasil oldu da evlenip cocuk sahibi olabilmis, birturlu anlam veremiyordum. Ben ne evlilik, ne yeni bir insan, ne coluk cocuk.. Hic bir sekilde yol alamamistim ondan sonra. Yeterince sevmemisti demekki diyordum, bahanesiydi o sozde korku.
Derken birkac ay once uzun bir mektup ve bir cd gonderdi degismeyen ev adresime. Haftalardir toplayamadim kendimi. Evliliginden, beni hic unutmadigindan, ruhen hep sozde benimle evli oldugundan bahsetmisti. Duygulari ilk kez bukadar apacikti. Bana hayran olan bir esi, mimikleri bana benzeyen bir kizi varmis.. Mutsuzlugu okadar asikardi ki. Beklemiyordum bunlari okumayi. Bir sarki yapmisti bana yazdigini soyledigi. Sarkidaki her detay gecmisimizden kalmaydi.
Cay icmeyi teklif etmisti birlikte. 7 yil sonra tekrar.. 11 yilda sadece ucuncu kez. Aylardir cevap veremedim. Esi belki hayatinda ben varken katilmisti varligimiza ama ben hic bir sekilde ucuncu bir insan olarak hayatlarina girmeyi kendime konduramamistim. Mektubunu okurken bile 'o evli' diye dusunerek kendimi suclu hissederken cevap yazamadim. Onu nekadar ozlesem, nekadar sevsemde.. Evliligi, cocugu, mutlulugu benim ozlemimden once gelirdi. Masum bir bulusma olsa da yillarin ozlemi ve sonsuz bir askla oturacaktim karsisinda, yapamazdim. Hayatimin miladi, yoklugunda kendimi hic bir sekilde toparlayamadigim insandi o.
Yabanci olmalarinin verdigi kultur farki olsa gerek ki, esi benimle bulusmasi gerektigini soylemis tekrar. Kabul etmeyisimin sebebi esiyse, bu konuda rahat olmam gerektigini yazdi son mailinde. Vicdan rahatlatmasimi, bir donemi kapatmakmi, gercekten bana duydugu hayranlikmi, esine olan sevgisi mi bilmiyorum ama o cok sevdigim adami gormemi istiyor esi.. Sonsuz bir guven duygusu olmali buna izin verebilmek icin.
Bulusma teklifini kabul ettim sevdigim o adamin.. Biriktirdigim onca ozlemle, sitemlerle tekrar gorecegim onu. Gozden irak iken gonulde buyuyen bir askla. Bir kiz cocugu babasiyla.. Ruhum, yuregim benden cok otede bir yerde.. Yuregime koydugu asktan alsin biraz, ozlemimden eksiltsin gotursun,bu bulusma birseylerin sonu demek olsun.. Buyumesin icimdeki hic birsey ki onumu gorebileyim, hayata bir yerlerden tutunabileyim 11 yil sonra..